Wideo, które obiegło internet, kończy się w momencie, gdy serce podchodzi do gardła. Bogaty ojciec wraca z długiej podróży biznesowej tylko po to, by zastać swoją ukochaną córkę szorującą podłogi, podczas gdy jego nowa żona patrzy na to z góry z kieliszkiem wina. Ale co stało się potem? Czy sprawiedliwość zwyciężyła?
Oto pełny zapis wydarzeń, w tym **nigdy niepublikowane zakończenie**.
—
Część 1: Szokujący powrót (To, co widzieliście w klipie)
Wszystko zaczęło się w chłodne popołudnie. Ciężkie dębowe drzwi rezydencji otworzyły się, wpuszczając do środka mroźne powietrze i **Jana (40-parę lat)**, właściciela domu. Wrócił wcześniej niż planowano, chcąc zrobić niespodziankę rodzinie. Miał na sobie elegancki płaszcz, a w ręku prezent dla córki.
Jednak uśmiech zniknął z jego twarzy w ułamku sekundy.
Na marmurowej posadzce, w holu, klęczała **Klaudia (18 lat)**. Nie była ubrana w swoje zwykłe ubrania, lecz w stary, brudny strój pokojówki. Szorowała podłogę szmatą, a jej dłonie były czerwone od detergentów. Nad nią stała **Ewelina (Macocha)**, sącząc czerwone wino i patrząc na dziewczynę z zimną pogardą.
Kiedy Klaudia podniosła wzrok, jej twarz była usmarowana brudem i mokra od łez.
– *Tato… myślałam, że o mnie zapomniałeś* – wydukała drżącym głosem.
Jan wyglądał na zdruzgotanego. W jego oczach pojawiły się łzy, które szybko zmieniły się w gniew.
– *Nigdy bym o tobie nie zapomniał* – odpowiedział, po czym zwrócił wzrok na żonę. – *Co tu się dzieje, Klaudio?*
Ewelina, niewzruszona, wzięła kolejny łyk wina.
– *Ona tylko uczy się dyscypliny, kochanie* – rzuciła beznamiętnie.
I w tym momencie wideo się urywa… **Ale to dopiero początek prawdziwego dramatu.**
—
Część 2: Konfrontacja (Ciąg dalszy historii)
Jan nie dał się zbyć słowem «dyscyplina». Rzucił swoją teczkę na ziemię, a huk odbił się echem po pustym korytarzu. Podbiegł do córki, chwytając ją za ramiona i podnosząc z kolan.
– *Wstawaj. Natychmiast* – powiedział stanowczo, ale delikatnie do córki. Następnie spojrzał na Ewelinę wzrokiem, który mógłby zamrozić piekło. – *Dyscyplina? Moja córka szoruje podłogi w łachmanach, podczas gdy ty popijasz wino za trzysta złotych?*
Ewelina przewróciła oczami, stawiając kieliszek na konsoli.
– *Przesadzasz, Janie. Rozpieściłeś ją. Odkąd wyjechałeś, stała się leniwa. Musiałam jej pokazać, jak wygląda prawdziwe życie. To dla jej dobra.*
Klaudia, wciąż drżąc, wtuliła się w płaszcz ojca.
– *Tato… ona zwolniła całą służbę tydzień po twoim wyjeździe. Powiedziała, że jeśli chcę jeść, muszę na to zapracować. Zabrała mi telefon, komputer i karty. Nie miałam jak do ciebie zadzwonić.*
Twarz Jana poczerwieniała z wściekłości.
– *Zwolniłaś służbę?* – zapytał cicho, co było groźniejsze niż krzyk. – *Przelewałem ci co tydzień pieniądze na prowadzenie domu i utrzymanie Klaudii. Gdzie są te pieniądze, Ewelino?*
Macocha nagle straciła pewność siebie. Zaczęła nerwowo poprawiać włosy.
– *Zainwestowałam je… w nasz wizerunek. W dom. Zresztą, co za różnica? Jesteśmy małżeństwem, to wspólne pieniądze.*
—
Część 3: Rozwiązanie i Sprawiedliwość
Jan odsunął córkę bezpiecznie na bok i podszedł do Eweliny. Wyjął z kieszeni telefon.
– *Mylisz się. To nie są «wspólne» pieniądze, kiedy używasz ich, by znęcać się nad moim dzieckiem* – powiedział Jan chłodno. – *Właśnie zablokowałem wszystkie karty kredytowe podpięte do mojego konta. Twoje również.*
Ewelina parsknęła śmiechem, choć w jej oczach widać było strach.
– *Nie zrobisz tego. Co powiedzą twoi partnerzy biznesowi? Że wyrzuciłeś żonę na bruk przez kaprys rozpieszczonej nastolatki?*
Jan spojrzał na brudną szmatę leżącą na podłodze, a potem prosto w oczy żony.
– *Nie. Powiedzą, że wyrzuciłem z domu potwora, który próbował zniszczyć moją rodzinę.*
Jan wskazał na drzwi.
– *Masz 10 minut na spakowanie swoich rzeczy osobistych. I mam na myśli tylko to, co kupiłaś za swoje pieniądze zanim się poznaliśmy. Futra, biżuteria i samochód zostają. Należą do firmy.*
– *Janie, proszę cię!* – Ewelina próbowała zmienić taktykę, udając płacz. Rzuciła się w jego stronę. – *To był tylko błąd wychowawczy! Chciałam dobrze!*
Jan odsunął się, nie pozwalając się jej dotknąć.
– *Widziałem wystarczająco dużo. Wyjdziesz sama, czy mam wezwać ochronę, żeby wynieśli cię tak, jak stoisz?*
Zrozumiawszy, że gra jest skończona, Ewelina syknęła z wściekłością, rzuciła kieliszkiem o ścianę, rozbijając go w drobny mak, i pobiegła na górę.
—
Zakończenie: Nowy początek
Godzinę później w domu zapanował spokój. Ewelina opuściła rezydencję z jedną walizką, wzywając taksówkę, ponieważ Jan odebrał jej kluczyki do samochodu.
Jan siedział w kuchni z Klaudią. Dziewczyna była już przebrana w czyste, ciepłe ubrania, a przed nią stał kubek gorącej herbaty.
– *Przepraszam cię, córeczko* – powiedział Jan, ujmując jej dłoń. – *Byłem tak zajęty zarabianiem na naszą przyszłość, że nie zauważyłem, kogo wpuściłem do naszego życia. Myślałem, że ona cię kocha.*
